|
Post geplaatst op donderdag 16 mei 2013 14:57
Er
is veel onbegrip tussen mensen. Dit komt vaak door een verschillend
voorstellingsvermogen van de werkelijkheid. Bijna iedereen heeft een ander
beeld van de werkelijkheid. Als je aan mensen, die opgegroeid zijn in hetzelfde
gezin, vraagt naar hun ervaringen uit hun jeugd, krijg je net zoveel
verschillende verhalen als dat er kinderen zijn. Ook als jij een dag met iemand
op stap gaat, dan zijn er aan het einde van de dag twee verhalen: die van jou
en die van de ander. En die kloppen allebei; jullie hebben beiden gelijk. Als
je het zo bekijkt, klopt dus ieders verhaal. Neem
die gedachte mee als je onbegrip voor de ander voelt, want de ander denkt en
ervaart de werkelijkheid nou eenmaal niet hetzelfde als jij. Het
gaat ten slotte niet om je gelijk krijgen, maar om begrip hebben voor elkaar. |
|
|
Post geplaatst op donderdag 9 mei 2013 12:02
Je vrij voelen begint in je hoofd, bij je
gedachten. Gedachten over alles wat je nog moet doen en aan welke voorwaarden
dat alles moet voldoen, kunnen je het gevoel geven dat je niet vrij bent. Je
kunt het gevoel hebben dat je een marionetpop bent, waarbij anderen of de
omstandigheden in jouw leven zorgen wanneer en hoe jij beweegt. Het liefst wil
je de dingen doen op je eigen manier, pas dan zal je je vrij voelen. Is dat zo? Of zijn er dan toch weer regeltjes waaraan
jij en/of de omstandigheden moeten voldoen van jou? Je vrij voelen kun je leren, wat de omstandigheden
ook zijn. Denk aan Nelson Mandela die in zijn eigen hoofd vrijheid creëerde,
terwijl hij jarenlang gevangen zat en werd mishandeld. Vrijheid zit tussen je oren. Ook jij kunt dat zo
ervaren. Het zijn je eigen gedachten die maken dat je je gevangen voelt. Er
zijn in ieders leven omstandigheden of mensen die je beperken, die invloed op
je hebben. De omstandigheden kun je vaak niet veranderen. Andere mensen al
helemaal niet. Wel de gedachten die je erover hebt. Zie onder ogen wat de
omstandigheden, die mensen werkelijk voor jou inhouden en ga van daaruit
bedenken wat jij, ondanks of dankzij dat alles, wel kunt doen. Daar ben
je vrij in, om te kiezen hoe je met de omstandigheden en al die mensen om wilt gaan.
En die keuze kan ook jou een gevoel van vrijheid geven. |
|
|
Post geplaatst op woensdag 1 mei 2013 14:45
Het leven kan af en toe lijken op een uitgedoofd vuurtje. Toch als je binnenin kijkt, zijn er altijd nog wel een paar gloeiende kooltjes.
Soms is geduld nodig en laat je de houtblokken er omheen rustig liggen. De
andere keer zal je iets aan de houtblokken willen doen om het vuurtje weer aan te wakkeren. Je gevoel
weet wel wat te doen, zodat je, als de tijd daar is, weer kunt genieten van de
vlammen. Van hun warmte, van hun kleuren. En wellicht volgt niet veel later dan
het moment dat jij kunt gaan vlammen: dat jij die dingen kunt gaan doen waarvan
jouw vlammetje harder gaat branden. |
|
|
Post geplaatst op woensdag 10 april 2013 14:47
De
mensen die in jouw nabijheid verkeren, leren je alles over jou. Ze brengen je
wel eens uit je evenwicht, waardoor jij kunt leren hoe je de volgende keer
beter in balans kunt blijven. Ze
gaan over jouw grenzen heen, zodat jij kunt leren hoe jij jouw grenzen kunt
bewaken. Ze
zijn lief voor je, waardoor jij leert hoe liefde te ontvangen. Ze houden
van je en dat is jouw kans om te gaan leren houden van jezelf. |
|
|
Post geplaatst op donderdag 4 april 2013 12:40
Iedereen
heeft het wel eens druk. En af en toe onder druk presteren is ook wel een
uitdaging waar je naderhand trots op kunt terugkijken: je hebt het maar mooi
gedaan! Continu
onder druk presteren kun je vergelijken met een voorwerp in een fles waarin de
druk wordt opgevoerd. Wat gebeurt er dan met het voorwerp? Het verandert van
vorm, het wordt kleiner. Het kan dus niet meer zijn zoals het gemaakt is, het
kan niet meer datgene doen, waarvoor het gemaakt is. Een
mens onder druk kan dus ook niet meer zijn of datgene doen wat hij van
oorsprong eigenlijk wil doen. Hoe
is dat voor jou? Ben jij zo iemand die het altijd druk heeft? Weet jij nog wat je
diep van binnen echt wilt? Of ben je al dusdanig veranderd van vorm dat je er
geen contact meer mee kunt maken? Laat
de druk eens uit de fles verdwijnen en laat je verrassen door wie je in wezen
bent. |
|
|
Post geplaatst op dinsdag 26 maart 2013 15:38
Er wordt wel gezegd dat er geen verkeerde vragen zijn, wel verkeerde antwoorden. Dus stel alle vragen die in je opkomen! Weet echter dat er op dilemma's en levensvragen geen pasklare antwoorden zijn. Antwoorden op die vragen komen vanzelf als het moment daar is. Ze komen tot je als een gevoel of als een weten: 'Er gaat je opeens een licht op'. Andere antwoorden komen door ervaringen op te doen. Natuurlijk kun je die vragen wel aan anderen stellen, maar zij kunnen die slechts beantwoorden vanuit hun ervaring en niet vanuit die van jou. Jij zal je eigen ervaringen moeten opdoen om te kunnen komen tot jouw antwoorden. Want op dezelfde vragen kan ieder mens andere antwoorden krijgen. Kan dit dan betekenen dat er ook geen verkeerde antwoorden zijn?? |
|
|
Post geplaatst op zondag 17 maart 2013 18:07
Soms ontmoet je iemand in je leven, een bekende of onbekende, op precies het juiste moment. Hij of zij zegt of doet exact datgene waar je dan behoefte aan hebt. Of diegene is er gewoon, zonder iets te zeggen of te doen. Op dat moment is die ander jouw engel. Hij/zij maakt dat je weer verder kunt. Open je ogen voor al die engelen om je heen, want ze zijn er, overal, ook in jouw leven. |
|
|
Post geplaatst op vrijdag 1 maart 2013 16:55
Het
leven is een wandeling. Deze wandeling voert je door diverse landschappen;
heuvelachtig, vlak, hoge bergtoppen, diepe dalen en soms bevind je je zelfs op
glad ijs. Hoe
ziet het landschap waar jij nu door wandelt er uit? En bevalt het je? Je
hebt de keuze om naar een omgeving te wandelen die je beter bevalt. Omdat je
wandelt gaat dat niet van de ene op de andere dag, maar dat is juist prima. Je
kunt je rustig focussen op het landschap waar je naartoe wilt en veranderen van
route als dat voor jou beter voelt. Je gevoel is namelijk je navigatiesysteem. En
soms zul je door landschappen heen moeten die je liever zou vermijden, om de
plek te bereiken waar je wilt zijn. Met
geduld en vertrouwen bereik je vervolgens die plek. Je rust even uit, vermoeid
van de weg die je hebt afgelegd. Tegelijkertijd
geniet je van het landschap. Op
een gegeven moment merk je dat je blik weer getrokken wordt naar de horizon. Je
wordt nieuwsgierig en gaat weer op pad. |
|
|
Post geplaatst op donderdag 21 februari 2013 17:10
Een
tijd geleden heb je een keuze gemaakt. Dat was voor jou op dat moment een
bewuste keuze. Sinds dat moment hebben er veel gebeurtenissen plaatsgevonden,
fijne en minder fijne. Dan
kun je op een gegeven moment wakker worden met de vraag hoe het allemaal zo
heeft kunnen gaan zoals het is gegaan. Je bent de grip kwijtgeraakt. Ga
dan eens terug naar het begin. Wat was toen jouw motivatie om die keuze te
maken? Hoe voelde je je daarbij? En zijn die beweegredenen en gevoelens nog
geldig? Zo ja, doe dan hetgeen dat ervoor kan zorgen dat je keuze weer past. Zo
nee, kun je andere motieven bedenken bij je keuze? En wellicht kom je dan tot
de conclusie dat een andere keuze nu beter bij je past. Blijf
contact houden met je startmotivatie, de reden waarom je in eerste instantie
die keuze hebt gemaakt. Zo kun je telkens bewust handelen en laat je je niet
afleiden door gebeurtenissen of andere mensen. |
|
|
Post geplaatst op donderdag 14 februari 2013 18:24
Hoe
ziet de weg naar jezelf eruit? Dichtgegroeid? Ligt er straatvuil of is het
schoon? Om
de weg naar jezelf altijd weer terug te kunnen vinden is een schone weg wel zo
prettig. Heb
je jouw weg nog niet gevonden, dan kun je je verdwaald voelen. Je zoekt en
zoekt. Eerst vooral buiten jezelf. Op een gegeven moment geeft dat je niet meer
de voldoening waar je naar op zoek was en ga je naar binnen; je gaat op weg naar degene
die je diep van binnen bent, met al je goede en minder goede eigenschappen. Deze
weg is wellicht niet heel makkelijk begaanbaar en je gaat opruimen:
overwoekerende planten terugsnoeien tot hun oorspronkelijke vorm, straatvuil
van anderen opvegen en weggooien en onkruid verwijderen, zodat je de stenen van
jouw straatje weer kunt zien. Dat is hard werken en som heb je er even geen zin
in. Toch ga je door, meter voor meter en kom je steeds dichter bij jezelf. Wat kun je dan trots zijn en genieten van de afgelegde weg; deze heeft je maar mooi
gebracht waar je nu bent. |
|
